حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ حَدَّثَهُ أَنَّ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ خَاصَمَ الزُّبَيْرَ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي شِرَاجِ الْحَرَّةِ الَّتِي يَسْقُونَ بِهَا النَّخْلَ فَقَالَ الأَنْصَارِيُّ سَرِّحِ الْمَاءَ يَمُرُّ فَأَبَى عَلَيْهِ، فَاخْتَصَمَا عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِلزُّبَيْرِ " اسْقِ يَا زُبَيْرُ، ثُمَّ أَرْسِلِ الْمَاء إِلَى جَارِكَ ". فَغَضِبَ الأَنْصَارِيُّ، فَقَالَ أَنْ كَانَ ابْنَ عَمَّتِكَ. فَتَلَوَّنَ وَجْهُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ " اسْقِ يَا زُبَيْرُ، ثُمَّ احْبِسِ الْمَاءَ، حَتَّى يَرْجِعَ إِلَى الْجَدْرِ ". فَقَالَ الزُّبَيْرُ وَاللَّهِ إِنِّي لأَحْسِبُ هَذِهِ الآيَةَ نَزَلَتْ فِي ذَلِكَ {فَلاَ وَرَبِّكَ لاَ يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ}.
Бизга Абдуллаҳ ибн Юсуф ривоят қилди, бизга Лайс ривоят қилди, у деди: Менга Ибн Шиҳоб ривоят қилди, у Урвадан, у Абдуллаҳ ибн Зубайрдан (розияллаҳу анҳумо), у унга ривоят қилди: Ансордан бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдида Зубайр билан — Ҳарра ариқлари, улар билан хурмони суғорадиган (сув) ҳақида — талашиб қолди. Ансорий: Сувни қўйиб юбор, ўтиб кетсин, деди. (Зубайр) унга (бунга) кўнмади. Улар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдида талашдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зубайрга: «Суғор, эй Зубайр, сўнг сувни қўшнингга юбор», деди. Ансорий ғазабланди ва: У амманг ўғли бўлгани учунми? деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг юзи ўзгарди, сўнг деди: «Суғор, эй Зубайр, сўнг сувни — токи у девор (тагига) қайтгунча — тўсиб тур». Зубайр деди: Аллаҳга қасамки, мен бу оят шу ҳақда нозил бўлган деб ўйлайман: «Йўқ, Роббингга қасамки, улар ўз ораларида чиққан низода сени ҳакам қилмагунларича иймон келтирмайдилар».