أَخْبَرَنَا يُونُسُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، عَنِ ابْنِ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، وَاللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ، حَدَّثَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ حَدَّثَهُ عَنِ الزُّبَيْرِ بْنِ الْعَوَّامِ، أَنَّهُ خَاصَمَ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ قَدْ شَهِدَ بَدْرًا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي شِرَاجِ الْحَرَّةِ كَانَا يَسْقِيَانِ بِهِ كِلاَهُمَا النَّخْلَ فَقَالَ الأَنْصَارِيُّ سَرِّحِ الْمَاءَ يَمُرَّ عَلَيْهِ . فَأَبَى عَلَيْهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اسْقِ يَا زُبَيْرُ ثُمَّ أَرْسِلِ الْمَاءَ إِلَى جَارِكَ " . فَغَضِبَ الأَنْصَارِيُّ وَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ كَانَ ابْنَ عَمَّتِكَ فَتَلَوَّنَ وَجْهُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ " يَا زُبَيْرُ اسْقِ ثُمَّ احْبِسِ الْمَاءَ حَتَّى يَرْجِعَ إِلَى الْجَدْرِ " . فَاسْتَوْفَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِلزُّبَيْرِ حَقَّهُ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَبْلَ ذَلِكَ أَشَارَ عَلَى الزُّبَيْرِ بِرَأْىٍ فِيهِ السَّعَةُ لَهُ وَلِلأَنْصَارِيِّ فَلَمَّا أَحْفَظَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الأَنْصَارِيُّ اسْتَوْفَى لِلزُّبَيْرِ حَقَّهُ فِي صَرِيحِ الْحُكْمِ . قَالَ الزُّبَيْرُ لاَ أَحْسَبُ هَذِهِ الآيَةَ أُنْزِلَتْ إِلاَّ فِي ذَلِكَ { فَلاَ وَرَبِّكَ لاَ يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ } وَأَحَدُهُمَا يَزِيدُ عَلَى صَاحِبِهِ فِي الْقِصَّةِ .
Бизга Юнус ибн Абдул-Аъло ва ал-Ҳорис ибн Мискийн хабар бериб, Ибн Ваҳбдан (ривоят қилдилар); у деди: менга Юнус ибн Язид ва ал-Лайс ибн Саъд хабар берди, Ибн Шиҳобдан, Урва ибнуз-Зубайр унга ривоят қилганки, Абдуллаҳ ибнуз-Зубайр унга аз-Зубайр ибнул-Аввомдан ривоят қилдики, у Анслардан бўлган, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга Бадрда қатнашган бир киши билан ал-Ҳарра (деган жойдаги) сув ариқлари тўғрисида тортишиб қолди — иккалови ҳам у билан хурмоларини суғорар эдилар. Ансорий: «Сувни қўйиб юбор, ўтиб кетсин,» деди. Лекин (Зубайр) бунга кўнмади. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Зубайр, (аввал ўзинг) суғор, кейин сувни қўшнингга оқизиб юбор,» дедилар. Ансорий ғазабланиб: «Эй Расулуллаҳ, у сизнинг аммангизнинг ўғли бўлгани учунми?» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг юзлари ўзгарди, сўнг: «Эй Зубайр, суғор, кейин сувни тўсиб, деворларга (туп томирларига) қайтгунча (ушлаб) тур,» дедилар. Шундай қилиб Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зубайр учун унинг ҳаққини тўла адо этдилар. Бундан олдин эса Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зубайрга унга ҳам, Ансорийга ҳам кенг (қулай) бўладиган бир маслаҳат кўрсатган эдилар. Ансорий Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ғазаблантиргач, у зот Зубайр учун ҳаққини очиқ-ойдин ҳукм билан тўла адо этдилар. Зубайр: «Ўйлайманки, бу оят фақат шу (воқеа) ҳақида нозил бўлган: ‹Йўқ, Роббингга қасамки, улар ўз ораларида чиққан жанжалларда сени ҳакам қилмагунларича имон келтирмайдилар,› (Нисо сураси, 65),» деди. Улардан (ровуйлардан) бири иккинчисидан воқеани (баён қилишда) ортиқроқ қилди.