حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ آمُرَ بِالصَّلاَةِ فَتُقَامَ ثُمَّ أُخَالِفَ إِلَى مَنَازِلِ قَوْمٍ لاَ يَشْهَدُونَ الصَّلاَةَ فَأُحَرِّقَ عَلَيْهِمْ ".
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Абу Адий ривоят қилди, у Шуъбадан, у Саъд ибн Иброҳимдан, у Ҳумайд ибн Абдурроҳмандан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан, у деди: «Мен намозга буюриб, у барпо қилиниб, сўнг намозга ҳозир бўлмайдиган бир қавмнинг уйларига қарши бориб, уларнинг устига (уйларини) ёқиб юборишни қасд қилган эдим».