وَقَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي جَعْفَرُ بْنُ رَبِيعَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ هُرْمُزَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ ذَكَرَ رَجُلاً مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ ـ وَسَاقَ الْحَدِيثَ ـ "فَخَرَجَ يَنْظُرُ لَعَلَّ مَرْكَبًا قَدْ جَاءَ بِمَالِهِ، فَإِذَا هُوَ بِالْخَشَبَةِ فَأَخَذَهَا لأَهْلِهِ حَطَبًا، فَلَمَّا نَشَرَهَا وَجَدَ الْمَالَ وَالصَّحِيفَةَ ".
Лайс деди: Менга Жаъфар ибн Робиъа ривоят қилди, у Абдурроҳман ибн Ҳурмуздан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан: У Бани Исроилдан бир кишини зикр қилди — ва ҳадисни (охирига қадар) келтирди — «У (қарз берган киши) чиқди, қараб (турди), балки бир кема унинг моли билан келгандир (деб). Шу пайт моли бўлган ёғочни (кўрди), уни аҳлига ўтин қилиб олди. Уни арра билан тилганида, мол ва хатни топди».