حَدَّثَنَا ابْنُ سَلاَمٍ، حَدَّثَنَا الْفَزَارِيُّ، عَنْ حُمَيْدٍ الطَّوِيلِ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ آلَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ نِسَائِهِ شَهْرًا، وَكَانَتِ انْفَكَّتْ قَدَمُهُ فَجَلَسَ فِي عِلِّيَّةٍ لَهُ، فَجَاءَ عُمَرُ، فَقَالَ أَطَلَّقْتَ نِسَاءَكَ قَالَ " لاَ، وَلَكِنِّي آلَيْتُ مِنْهُنَّ شَهْرًا ". فَمَكُثَ تِسْعًا وَعِشْرِينَ، ثُمَّ نَزَلَ، فَدَخَلَ عَلَى نِسَائِهِ.
Бизга Ибн Салом ривоят қилди, бизга Фазорий ривоят қилди, у Ҳумайд Тавиилдан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хотинларидан бир ой ийло (яқинлашмасликка қасам) қилди — унинг оёғи чиқиб кетган эди, шунинг учун ўз балахонасида ўтирди. Умар келиб: Хотинларингни талоқ қилдингми? деди. У: «Йўқ, лекин мен улардан бир ой ийло қилдим», деди. У йигирма тўққиз (кун) турди, сўнг тушди ва хотинларининг олдига кирди.