حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي أُوَيْسٍ، عَنْ أَخِيهِ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ حُمَيْدٍ الطَّوِيلِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ آلَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ نِسَائِهِ، وَكَانَتِ انْفَكَّتْ رِجْلُهُ فَأَقَامَ فِي مَشْرُبَةٍ لَهُ تِسْعًا وَعِشْرِينَ، ثُمَّ نَزَلَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ آلَيْتَ شَهْرًا. فَقَالَ " الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ ".
Исмоил ибн Абу Увайс, акасидан, у Сулаймондан, у Ҳумайд Тавийлдан ривоят қилади: У Анас ибн Моликни эшитди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам хотинларидан илў қилдилар (кирмасликка қасам ичдилар), у кишининг оёғлари (отдан йиқилиб) чиқиб кетган эди. У ўз баландхонасида йигирма тўққиз (кун) турдилар, сўнг тушдилар. Улар: Эй Расулуллаҳ, сиз бир ойга илў қилган эдингиз, дедилар. У: «Ой (баъзан) йигирма тўққиз (кун) бўлади» дедилар.