5290-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Талоқ китоби
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، رضى الله عنهما كَانَ يَقُولُ فِي الإِيلاَءِ الَّذِي سَمَّى اللَّهُ لاَ يَحِلُّ لأَحَدٍ بَعْدَ الأَجَلِ إِلاَّ أَنْ يُمْسِكَ بِالْمَعْرُوفِ، أَوْ يَعْزِمَ بِالطَّلاَقِ، كَمَا أَمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ.
Қутайба, Лайсдан, у Нофиъдан ривоят қилади: Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо) Аллаҳ номлаган илў ҳақида: Муддат (тўрт ой) ўтганидан кейин ҳеч кимга — ё маъруфда (яхшилик билан хотинини) ушлаб туриши ёки Аллаҳ азза ва жалла буюрганидек талоқни қарор қилишидан бошқа — дуруст эмас, дер эди.