حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ نَافِعٍ، عَنْ زَيْنَبَ ابْنَةِ أَبِي سَلَمَةَ، أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ هَذِهِ الأَحَادِيثَ الثَّلاَثَةَ، قَالَتْ زَيْنَبُ دَخَلْتُ عَلَى أُمِّ حَبِيبَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ تُوُفِّيَ أَبُوهَا أَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍ، فَدَعَتْ أُمُّ حَبِيبَةَ بِطِيبٍ فِيهِ صُفْرَةٌ خَلُوقٌ أَوْ غَيْرُهُ فَدَهَنَتْ مِنْهُ جَارِيَةً، ثُمَّ مَسَّتْ بِعَارِضَيْهَا، ثُمَّ قَالَتْ وَاللَّهِ مَا لِي بِالطِّيبِ مِنْ حَاجَةٍ، غَيْرَ أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ يَحِلُّ لاِمْرَأَةٍ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ أَنْ تُحِدَّ عَلَى مَيِّتٍ فَوْقَ ثَلاَثِ لَيَالٍ، إِلاَّ عَلَى زَوْجٍ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا ".
Абдуллаҳ ибн Юсуф, Моликдан, у Абдуллаҳ ибн Абу Бакр ибн Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳазмдан, у Ҳумайд ибн Нофиъдан, у Зайнаб бинти Абу Саламадан ривоят қилади: У унга бу учта ҳадисни хабар берди. Зайнаб айтди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Умму Ҳабибанинг олдига — унинг отаси Абу Суфён ибн Ҳарб вафот этганида — кирдим. Умму Ҳабиба ичида сариқ (ранг) бўлган атир — халуқ ёки бошқани — сўраб, ундан бир чўрига суртди, сўнг ўз икки яноғига тегизди, сўнг: Аллаҳга қасам, менга атирдан эҳтиёж йўқ, фақат мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг: «Аллаҳга ва охират кунига иймон келтирган аёлга бир ўлик учун уч кечадан ортиқ ҳидод (мотам) тутиши ҳалол эмас, фақат эри учун тўрт ой ўн кун (мотам тутади)» деганларини эшитганим (учун шу суннатни билдираман), деди.