حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ آلَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ نِسَائِهِ، وَكَانَتِ انْفَكَّتْ رِجْلُهُ، فَأَقَامَ فِي مَشْرُبَةٍ تِسْعًا وَعِشْرِينَ لَيْلَةً، ثُمَّ نَزَلَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ آلَيْتَ شَهْرًا. فَقَالَ " إِنَّ الشَّهْرَ يَكُونُ تِسْعًا وَعِشْرِينَ ".
Абдулазиз ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Сулаймон ибн Билол бизга айтди, Ҳумайддан, у Анас розияллаҳу анҳудан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам завжаларидан ийло қилди, оёғи чиқ қолди (чиқиб кетди). У зот юқори (хона)да йигирма тўққиз кеча турди, сўнг тушди. Улар: ‹Ё Расулуллаҳ, сен бир ой ийло қилган эдинг-ку?› деди. У зот: «Албатта ой йигирма тўққиз (кун ҳам) бўлади» дедилар.