حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ صَيْفِيٍّ، عَنْ عِكْرِمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم آلَى مِنْ نِسَائِهِ شَهْرًا، فَلَمَّا مَضَى تِسْعَةٌ وَعِشْرُونَ يَوْمًا غَدَا أَوْ رَاحَ فَقِيلَ لَهُ إِنَّكَ حَلَفْتَ أَنْ لاَ تَدْخُلَ شَهْرًا. فَقَالَ " إِنَّ الشَّهْرَ يَكُونُ تِسْعَةً وَعِشْرِينَ يَوْمًا ".
Абу Осим бизга айтди, Ибн Журайждан, у Яҳё ибн Абдуллаҳ ибн Сайфийдан, у Икрима ибн Абдурраҳмондан, у Умму Салама розияллаҳу анҳодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам завжаларидан бир ой ийло қилди (яқинлашмасликка қасам ичди). Йигирма тўққиз кун ўтганида, эрталаб — ёки: кечқурун — келди. Унга: ‹Сен бир ой (уларга) кирмасликка қасам ичган эдинг-ку?› дейилди. У зот: «Албатта ой йигирма тўққиз кун (ҳам) бўлади» дедилар.