حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا جُوَيْرِيَةُ بْنُ أَسْمَاءَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ أَعْتَقَ شِرْكًا لَهُ فِي مَمْلُوكٍ وَجَبَ عَلَيْهِ أَنْ يُعْتِقَ كُلَّهُ، إِنْ كَانَ لَهُ مَالٌ قَدْرَ ثَمَنِهِ يُقَامُ قِيمَةَ عَدْلٍ وَيُعْطَى شُرَكَاؤُهُ حِصَّتَهُمْ وَيُخَلَّى سَبِيلُ الْمُعْتَقِ ".
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Жувайрия ибн Асмо ривоят қилди, у Нофеъдан, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан, у деди: «Ким ўз қулидаги (шерик бўлган) улушини озод қилса, унга уни бутунлай озод қилиш вожиб бўлади — агар унда қулнинг баҳосига етадиган мол бўлса. (Қул) адолатли баҳо билан баҳоланади, шерикларига уларнинг ҳиссаси берилади ва озод қилинган (қул)нинг йўли бўшатиладй (озод бўлади)».