حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ أَيْمَنَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي أَيْمَنُ، قَالَ دَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ فَقُلْتُ كُنْتُ غُلاَمًا لِعُتْبَةَ بْنِ أَبِي لَهَبٍ، وَمَاتَ وَوَرِثَنِي بَنُوهُ، وَإِنَّهُمْ بَاعُونِي مِنَ ابْنِ أَبِي عَمْرٍو، فَأَعْتَقَنِي ابْنُ أَبِي عَمْرٍو، وَاشْتَرَطَ بَنُو عُتْبَةَ الْوَلاَءَ. فَقَالَتْ دَخَلَتْ بَرِيرَةُ وَهْىَ مُكَاتَبَةٌ فَقَالَتِ اشْتَرِينِي وَأَعْتِقِينِي. قَالَتْ نَعَمْ. قَالَتْ لاَ يَبِيعُونِي حَتَّى يَشْتَرِطُوا وَلاَئِي. فَقَالَتْ لاَ حَاجَةَ لِي بِذَلِكَ. فَسَمِعَ بِذَلِكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَوْ بَلَغَهُ، فَذَكَرَ لِعَائِشَةَ، فَذَكَرَتْ عَائِشَةُ مَا قَالَتْ لَهَا، فَقَالَ " اشْتَرِيهَا وَأَعْتِقِيهَا، وَدَعِيهِمْ يَشْتَرِطُونَ مَا شَاءُوا ". فَاشْتَرَتْهَا عَائِشَةُ فَأَعْتَقَتْهَا وَاشْتَرَطَ أَهْلُهَا الْوَلاَءَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْوَلاَءُ لِمَنْ أَعْتَقَ، وَإِنِ اشْتَرَطُوا مِائَةَ شَرْطٍ ".
Бизга Абу Нуайм ривоят қилди, бизга Абдулвоҳид ибн Аймон ривоят қилди, у деди: Менга отам Аймон ривоят қилди, у деди: Мен Оишанинг (розияллаҳу анҳо) ҳузурига кирдим ва дедим: Мен Утба ибн Абу Лаҳабнинг қули эдим, у ўлиб, ўғиллари менга меросхўр бўлди. Улар мени Ибн Абу Амрга сотди, Ибн Абу Амр мени озод қилди, Утбанинг ўғиллари валони шарт қилди. У деди: Барира — у мукотаба (шартномали чўри) эди — (менинг олдимга) кирди ва: Мени сотиб олиб, озод қил, деди. Мен: Ҳа, дедим. У: Улар мени — валоимни шарт қилмагунча — сотмайдилар, деди. Мен: Менга бунга ҳожат йўқ, дедим. Буни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эшитди — ёки унга етди — ва Оишага зикр қилди. Оиша унга айтганини зикр қилди. У: «Уни сотиб олиб, озод қил, уларни хоҳлаган шартларини шарт қилишга қўй», деди. Оиша уни сотиб олиб, озод қилди, унинг хўжайинлари валони шарт қилди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Вало озод қилган кишигадир, гарчи улар юз шарт шарт қилса ҳам», деди.