2765-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Васият китоби
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها – {وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ}. قَالَتْ أُنْزِلَتْ فِي وَالِي الْيَتِيمِ أَنْ يُصِيبَ مِنْ مَالِهِ إِذَا كَانَ مُحْتَاجًا بِقَدْرِ مَالِهِ بِالْمَعْرُوفِ.
Бизга Убайд ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Абу Усома ривоят қилди, у Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо): «Ким бой бўлса, (етим молини олишдан) ўзини тийсин; ким фақир бўлса, урунка (қоидага мувофиқ) есин» (ояти ҳақида) у деди: У — етимнинг валиси ҳақида, муҳтож бўлганда унинг молидан ўз (меҳнати) моли миқдорида урунка олиши (ҳақида) нозил бўлди.