حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، قَالَ سَمِعْتُ عُثْمَانَ بْنَ فَرْقَدٍ، قَالَ سَمِعْتُ هِشَامَ بْنَ عُرْوَةَ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ سَمِعَ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ تَقُولُ {وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ} أُنْزِلَتْ فِي وَالِي الْيَتِيمِ الَّذِي يُقِيمُ عَلَيْهِ، وَيُصْلِحُ فِي مَالِهِ، إِنْ كَانَ فَقِيرًا أَكَلَ مِنْهُ بِالْمَعْرُوفِ.
Менга Ишоқ ривоят қилди, бизга Ибн Нумайр ривоят қилди, бизга Ҳишом хабар берди; ва менга Муҳаммад ривоят қилди, у деди: Мен Усмон ибн Фарқадни эшитдим, у деди: Мен Ҳишом ибн Урвани отасидан ривоят қилаётганини эшитдим: У Оишани (розияллаҳу анҳо) шундай деяётганини эшитди: «Ким бой бўлса, (етим молини олишдан) ўзини тийсин; ким фақир бўлса, урунка (қоидага мувофиқ) есин» (ояти) — етимнинг, уни боқиб, молига ғамхўрлик қилувчи васийси ҳақида нозил бўлди; агар у фақир бўлса, ундан урунка (қоидага мувофиқ) ер эди.