وَقَالَ لَنَا سُلَيْمَانُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ مَا رَدَّ ابْنُ عُمَرَ عَلَى أَحَدٍ وَصِيَّةً. وَكَانَ ابْنُ سِيرِينَ أَحَبَّ الأَشْيَاءِ إِلَيْهِ فِي مَالِ الْيَتِيمِ أَنْ يَجْتَمِعَ إِلَيْهِ نُصَحَاؤُهُ وَأَوْلِيَاؤُهُ فَيَنْظُرُوا الَّذِي هُوَ خَيْرٌ لَهُ. وَكَانَ طَاوُسٌ إِذَا سُئِلَ عَنْ شَىْءٍ مِنْ أَمْرِ الْيَتَامَى قَرَأَ {وَاللَّهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ}. وَقَالَ عَطَاءٌ فِي يَتَامَى الصَّغِيرُ وَالْكَبِيرُ يُنْفِقُ الْوَلِيُّ عَلَى كُلِّ إِنْسَانٍ بِقَدْرِهِ مِنْ حِصَّتِهِ.
Бизга Сулаймон деди: Бизга Ҳаммод ривоят қилди, у Айюбдан, у Нофеъдан, у деди: Ибн Умар ҳеч кимга (қилган) васиятни рад қилмади (қабул қилди). Ибн Сиринга эса етим молида энг ёқимли нарса — унинг насиҳатгўйлари ва валилари унинг олдида тўпланиб, унга қайсиси яхшироқ эканини кўриши эди. Товус етимлар ишидан бирор нарса сўралса: «Аллаҳ бузғунчини (фасод қилувчини) ислоҳ қилувчидан ажратиб билувчидир» (оятини) ўқир эди. Ато етимлар ҳақида: кичик ва катта (етимлар)да вали ҳар бир инсонга ўз ҳиссасидан миқдорига қараб инфоқ қилади, деди.