حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ الْحَوْضِيُّ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ إِسْحَاقَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَقْوَامًا مِنْ بَنِي سُلَيْمٍ إِلَى بَنِي عَامِرٍ فِي سَبْعِينَ، فَلَمَّا قَدِمُوا، قَالَ لَهُمْ خَالِي أَتَقَدَّمُكُمْ، فَإِنْ أَمَّنُونِي حَتَّى أُبَلِّغَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَإِلاَّ كُنْتُمْ مِنِّي قَرِيبًا. فَتَقَدَّمَ، فَأَمَّنُوهُ، فَبَيْنَمَا يُحَدِّثُهُمْ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذْ أَوْمَئُوا إِلَى رَجُلٍ مِنْهُمْ، فَطَعَنَهُ فَأَنْفَذَهُ فَقَالَ اللَّهُ أَكْبَرُ، فُزْتُ وَرَبِّ الْكَعْبَةِ. ثُمَّ مَالُوا عَلَى بَقِيَّةِ أَصْحَابِهِ فَقَتَلُوهُمْ، إِلاَّ رَجُلاً أَعْرَجَ صَعِدَ الْجَبَلَ. قَالَ هَمَّامٌ فَأُرَاهُ آخَرَ مَعَهُ، فَأَخْبَرَ جِبْرِيلُ ـ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ـ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُمْ قَدْ لَقُوا رَبَّهُمْ، فَرَضِيَ عَنْهُمْ وَأَرْضَاهُمْ، فَكُنَّا نَقْرَأُ أَنْ بَلِّغُوا قَوْمَنَا أَنْ قَدْ لَقِينَا رَبَّنَا فَرَضِيَ عَنَّا وَأَرْضَانَا. ثُمَّ نُسِخَ بَعْدُ، فَدَعَا عَلَيْهِمْ أَرْبَعِينَ صَبَاحًا، عَلَى رِعْلٍ وَذَكْوَانَ وَبَنِي لِحْيَانَ وَبَنِي عُصَيَّةَ الَّذِينَ عَصَوُا اللَّهَ وَرَسُولَهُ صلى الله عليه وسلم.
Бизга Ҳафс ибн Умар Ҳавзий ривоят қилди, бизга Ҳаммом ривоят қилди, у Ишоқдан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Бану Сулаймдан баъзи қавмларни — етмишта (киши) — Бану Омирга юборди. Улар келганда, тоғам (Ҳаром): Мен сиздан олдинга ўтаман, агар улар менга — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (хабарни) етказгунимча — омонлик берсалар (яхши), акс ҳолда сизлар мендан яқин (орқамда) бўласиз, деди. У олдинга ўтди, улар унга омонлик берди. У уларга Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилаётган пайтда, улар ўзларидан бир кишига ишора қилди, у (киши) уни (Ҳаромни) найзалади ва (найзани) ўтказди. У: Аллаҳу акбар, Каъбанинг Роббига қасамки, мен ютуққа эришди м (жаннатга кирдим), деди. Сўнг улар унинг қолган шерикларига ҳужум қилиб, уларни ўлдирдилар, фақат оқсоқ бир кишидан бошқа — у тоққа чиқди. Ҳаммом деди: Мен у билан бошқа бири (ҳам қутулди) деб ўйлайман. Жибрил (алайҳиссалом) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га — улар Роббига йўлиқдилар, У улардан рози бўлиб, уларни рози қилди — деб хабар берди. Биз: «Қавмимизга етказинглар: Биз Роббимизга йўлиқдик, У биздан рози бўлиб, бизни рози қилди« (оятини) ўқир эдик. Сўнг у кейин насх қилинди. У (Набий) уларга қарши — Аллаҳ ва Унинг Расули (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га осий бўлган Риъл, Заквон, Бану Лиҳён ва Бану Усайяга қарши — қирқ эрталаб (кундуз) дуойибад қилди.