حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ، أَخْبَرَنَا طَلْحَةُ بْنُ أَبِي سَعِيدٍ، قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدًا الْمَقْبُرِيَّ، يُحَدِّثُ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَنِ احْتَبَسَ فَرَسًا فِي سَبِيلِ اللَّهِ إِيمَانًا بِاللَّهِ وَتَصْدِيقًا بِوَعْدِهِ، فَإِنَّ شِبَعَهُ وَرِيَّهُ وَرَوْثَهُ وَبَوْلَهُ فِي مِيزَانِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ".
Али ибн Ҳафс бизга айтди, Ибнул-Муборак бизга айтди, Талҳа ибн Абу Саъид бизга хабар берди, у деди: Саъид Мақбурийдан эшитдим, у ҳадис айтиб: Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан эшитганини айтди, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Ким Аллаҳга иймон келтириб ва Унинг ваъдасини тасдиқлаб, Аллаҳ йўлида от сақласа, албатта унинг тўйиши, сувга қониши, тезаги ва сийдиги қиёмат куни унинг мезонида (савоб) бўлади».