قَالَ الْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، عَنِ ابْنِ وَهْبٍ، حَدَّثَنِي طَلْحَةُ بْنُ أَبِي سَعِيدٍ، أَنَّ سَعِيدًا الْمَقْبُرِيَّ، حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنِ احْتَبَسَ فَرَسًا فِي سَبِيلِ اللَّهِ إِيمَانًا بِاللَّهِ وَتَصْدِيقًا لِوَعْدِ اللَّهِ كَانَ شِبَعُهُ وَرِيُّهُ وَبَوْلُهُ وَرَوْثُهُ حَسَنَاتٍ فِي مِيزَانِهِ " .
ал-Ҳорис ибн Мискин — унга қироат қилинаётганда мен эшитиб турардим — Ибн Ваҳбдан (ривоятни) айтди: менга Талҳа ибн Абу Саид ривоят қилдики, Саид ал-Мақбурий унга Абу Ҳурайрадан, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилди, у киши: «Ким Аллаҳга имон келтириб ва Аллаҳнинг ваъдасини тасдиқлаб, Аллаҳ йўлида бир отни (жиҳод учун) сақласа, унинг тўқлиги, сувга қониши, сийдиги ва тезаги унинг мезонида (тарозисида) ҳасанотлар бўлади,» дедилар.»