حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ لأَبِي طَلْحَةَ " الْتَمِسْ غُلاَمًا مِنْ غِلْمَانِكُمْ يَخْدُمُنِي حَتَّى أَخْرُجَ إِلَى خَيْبَرَ ". فَخَرَجَ بِي أَبُو طَلْحَةَ مُرْدِفِي، وَأَنَا غُلاَمٌ رَاهَقْتُ الْحُلُمَ، فَكُنْتُ أَخْدُمُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا نَزَلَ، فَكُنْتُ أَسْمَعُهُ كَثِيرًا يَقُولُ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْهَمِّ وَالْحَزَنِ وَالْعَجْزِ وَالْكَسَلِ وَالْبُخْلِ وَالْجُبْنِ وَضَلَعِ الدَّيْنِ وَغَلَبَةِ الرِّجَالِ ". ثُمَّ قَدِمْنَا خَيْبَرَ، فَلَمَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْحِصْنَ ذُكِرَ لَهُ جَمَالُ صَفِيَّةَ بِنْتِ حُيَىِّ بْنِ أَخْطَبَ، وَقَدْ قُتِلَ زَوْجُهَا وَكَانَتْ عَرُوسًا، فَاصْطَفَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِنَفْسِهِ، فَخَرَجَ بِهَا حَتَّى بَلَغْنَا سَدَّ الصَّهْبَاءِ حَلَّتْ، فَبَنَى بِهَا، ثُمَّ صَنَعَ حَيْسًا فِي نِطَعٍ صَغِيرٍ، ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " آذِنْ مَنْ حَوْلَكَ ". فَكَانَتْ تِلْكَ وَلِيمَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى صَفِيَّةَ. ثُمَّ خَرَجْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ قَالَ فَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُحَوِّي لَهَا وَرَاءَهُ بِعَبَاءَةٍ، ثُمَّ يَجْلِسُ عِنْدَ بَعِيرِهِ فَيَضَعُ رُكْبَتَهُ، فَتَضَعُ صَفِيَّةُ رِجْلَهَا عَلَى رُكْبَتِهِ حَتَّى تَرْكَبَ، فَسِرْنَا حَتَّى إِذَا أَشْرَفْنَا عَلَى الْمَدِينَةِ نَظَرَ إِلَى أُحُدٍ فَقَالَ " هَذَا جَبَلٌ يُحِبُّنَا وَنُحِبُّهُ ". ثُمَّ نَظَرَ إِلَى الْمَدِينَةِ فَقَالَ " اللَّهُمَّ إِنِّي أُحَرِّمُ مَا بَيْنَ لاَبَتَيْهَا بِمِثْلِ مَا حَرَّمَ إِبْرَاهِيمُ مَكَّةَ، اللَّهُمَّ بَارِكْ لَهُمْ فِي مُدِّهِمْ وَصَاعِهِمْ ".
Қутайба бизга айтди, Яъқуб бизга айтди, Амрдан, Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Абу Талҳага: «Ўғилларингиздан менга хизмат қиладиган бир ўсмирни топиб бер, мен Хайбарга чиққунча», деди. Абу Талҳа мени мингаштириб олиб чиқди, мен балоғатга яқинлашган ўсмир эдим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (бирор жойга) тушганида унга хизмат қилар эдим. Мен уни кўп марта шундай деганини эшитардим: «Аллаҳим, мен Сендан ғам ва қайғудан, ожизлик ва дангасаликдан, бахиллик ва қўрқоқликдан, қарз оғирлиги ва кишиларнинг ғолиблигидан паноҳ сўрайман». Сўнг биз Хайбарга келдик. Аллаҳ унга қалъани фатҳ қилиб берганида, унга Ҳуяй ибн Ахтабнинг қизи Сафийянинг гўзаллиги тилга олинди, унинг эри ўлдирилган, у келин эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни ўзи учун танлаб олди. Уни олиб чиқди, токи Саддус-Саҳбо (деган жойга) етганимизда у (аёллик иддасидан) пок бўлди, шунда у билан қовушди. Сўнг кичик бир чарм дастурхонда ҳайс (хурмо-ёғ таоми) тайёрлади, кейин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Атрофингдагиларни (таомга) чақир», деди. Мана шу Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Сафийя (тўйи) учун зиёфати эди. Сўнг биз Мадинага (қараб) чиқдик. (Анас) деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни у (Сафийя) учун ортида або (ридоси) билан тўсиқ қилаётганини кўрдим, сўнг у туясининг ёнида ўтириб тиззасини қўяр, Сафийя эса оёғини унинг тиззасига қўйиб минар эди. Биз юрдик, токи Мадинага яқинлашганимизда у Уҳудга қаради ва: «Бу — бизни севадиган ва биз севадиган тоғ», деди. Сўнг Мадинага қараб: «Аллаҳим, мен унинг икки чегараси орасини Иброҳим Маккани ҳаром қилгани каби ҳаром қиламан. Аллаҳим, уларнинг мудди ва сўига барака бер», деди.