حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي عَمْرٍو، مَوْلَى الْمُطَّلِبِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَنْطَبٍ أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لأَبِي طَلْحَةَ " الْتَمِسْ غُلاَمًا مِنْ غِلْمَانِكُمْ يَخْدُمُنِي ". فَخَرَجَ بِي أَبُو طَلْحَةَ، يُرْدِفُنِي وَرَاءَهُ، فَكُنْتُ أَخْدُمُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كُلَّمَا نَزَلَ، فَكُنْتُ أَسْمَعُهُ يُكْثِرُ أَنْ يَقُولَ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْهَمِّ وَالْحَزَنِ، وَالْعَجْزِ وَالْكَسَلِ، وَالْبُخْلِ وَالْجُبْنِ وَضَلَعِ الدَّيْنِ، وَغَلَبَةِ الرِّجَالِ ". فَلَمْ أَزَلْ أَخْدُمُهُ حَتَّى أَقْبَلْنَا مِنْ خَيْبَرَ، وَأَقْبَلَ بِصَفِيَّةَ بِنْتِ حُيَىٍّ قَدْ حَازَهَا، فَكُنْتُ أَرَاهُ يُحَوِّي وَرَاءَهُ بِعَبَاءَةٍ أَوْ بِكِسَاءٍ، ثُمَّ يُرْدِفُهَا وَرَاءَهُ، حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالصَّهْبَاءِ صَنَعَ حَيْسًا فِي نِطَعٍ، ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَدَعَوْتُ رِجَالاً فَأَكَلُوا، وَكَانَ ذَلِكَ بِنَاءَهُ بِهَا، ثُمَّ أَقْبَلَ حَتَّى إِذَا بَدَا لَهُ أُحُدٌ قَالَ " هَذَا جَبَلٌ يُحِبُّنَا وَنُحِبُّهُ ". فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَى الْمَدِينَةِ قَالَ " اللَّهُمَّ إِنِّي أُحَرِّمُ مَا بَيْنَ جَبَلَيْهَا مِثْلَ مَا حَرَّمَ بِهِ إِبْرَاهِيمُ مَكَّةَ، اللَّهُمَّ بَارِكْ لَهُمْ فِي مُدِّهِمْ وَصَاعِهِمْ ".
Қутайба, Исмоил ибн Жаъфардан, у Мутталиб ибн Абдуллаҳ ибн Ҳантабнинг озоди Амр ибн Абу Амрдан ривоят қилади: У Анас ибн Моликни эшитди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Абу Талҳага: «Ғуломларингиздан бир ғуломни (бола) изла, у менга хизмат қилсин» дедилар. Абу Талҳа мени ўзининг орқасига миндириб олиб чиқди. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга — ҳар гал у киши (манзилга) тушганларида — хизмат қилардим. Мен у кишини кўп марта: «Аллаҳим, мен Сендан ғам ва қайғудан, ожизлик ва дангасаликдан, бахиллик ва қўрқоқликдан, қарз оғирлигидан ва кишиларнинг ғолиблигидан (зўрликдан) паноҳ тилайман» деганларини эшитардим. Мен у кишига — то Хайбардан қайтгунча хизмат қилдим. У киши Сафия бинти Ҳуяйни (асир қилиб) олган ҳолда қайтдилар. Мен у киши орқасида абоя ёки кисо (ёпинчиқ) билан (Сафияга) тўсиқ қилиб, сўнг уни орқасига миндирганларини кўрар эдим. То Саҳбо (жойида) бўлганимизда, у киши тери (дастурхон)да хайс (хурмоли таом) тайёрладилар, сўнг мени юбордилар, мен эркакларни чақирдим, улар едилар — бу у кишининг у билан қовушиши (тўйи) эди. Сўнг (йўлга) юзландилар, то Уҳуд унга кўринганида: «Бу — бизни севадиган ва биз уни севадиган тоғдир» дедилар. Мадинага юқори бўлганларида (яқинлашганларида): «Аллаҳим, мен унинг икки тоғи орасини — Иброҳим Маккани ҳаром қилгандек — ҳаром қиламан. Аллаҳим, уларнинг мудди ва сўида уларга барака бер» дедилар.