حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا جُوَيْرِيَةُ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ قَالَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ رَجَعْنَا مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ فَمَا اجْتَمَعَ مِنَّا اثْنَانِ عَلَى الشَّجَرَةِ الَّتِي بَايَعْنَا تَحْتَهَا، كَانَتْ رَحْمَةً مِنَ اللَّهِ. فَسَأَلْتُ نَافِعًا عَلَى أَىِّ شَىْءٍ بَايَعَهُمْ عَلَى الْمَوْتِ قَالَ لاَ، بَايَعَهُمْ عَلَى الصَّبْرِ.
Мусо ибн Исмоил бизга айтди, Жувайрия бизга айтди, Нофиъдан, у деди: Ибн Умар розияллаҳу анҳумо деди: Биз кейинги йили қайтдик, биздан икки киши ҳам биз унинг остида байъат қилган дарахт устида (уни топишда) жамланмади (уни тополмадик) — бу Аллаҳдан раҳмат эди. Мен Нофиъдан: «У уларни нима устига байъат қилди — ўлим устигами?», деб сўрадим. У: «Йўқ, уларни сабр устига байъат қилди», деди.