حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كُنْتُ أَغْتَسِلُ أَنَا وَالنَّبِيُّ، صلى الله عليه وسلم مِنْ إِنَاءٍ وَاحِدٍ، كِلاَنَا جُنُبٌ. وَكَانَ يَأْمُرُنِي فَأَتَّزِرُ، فَيُبَاشِرُنِي وَأَنَا حَائِضٌ. وَكَانَ يُخْرِجُ رَأْسَهُ إِلَىَّ وَهُوَ مُعْتَكِفٌ، فَأَغْسِلُهُ وَأَنَا حَائِضٌ.
Бизга Қабиса ривоят қилди, у деди: бизга Суфён, Мансурдан, у Иброҳимдан, у ал-Асваддан, у Оишадан ривоят қилди, у деди: Мен ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) битта идишдан ғусл қилардик — иккаламиз жанобатли (эдик). У киши менга (изор боғлашни) буюрардилар, мен изор (белбоғ кийим) боғлардим, сўнг у киши мен ҳайзли ҳолатда менга мубошарат қилардилар. У киши иътикофда бўлганларида, бошларини менга (томон) чиқарардилар, мен эса ҳайзли ҳолатда уни ювардим.