حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ رَأَيْتُنِي أَنَا وَالنَّبِيُّ، صلى الله عليه وسلم نَتَمَاشَى، فَأَتَى سُبَاطَةَ قَوْمٍ خَلْفَ حَائِطٍ، فَقَامَ كَمَا يَقُومُ أَحَدُكُمْ فَبَالَ، فَانْتَبَذْتُ مِنْهُ، فَأَشَارَ إِلَىَّ فَجِئْتُهُ، فَقُمْتُ عِنْدَ عَقِبِهِ حَتَّى فَرَغَ.
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, у деди: бизга Жарир, Мансурдан, у Абу Воилдан, у Ҳузайфадан ривоят қилди, у деди: Мен ўзимни ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни бирга юриб кетаётганимизни (кўрдим) эслайман. У киши бир девор орқасидаги қавмнинг ахлатхонаси ёнига келиб, сизлардан бири турганидек туриб, бавл қилдилар. Мен у кишидан узоқлашдим. Шунда у киши менга ишора қилдилар; мен у кишининг ёнига келиб, (ҳожатни) тугатгунча ортларида (товонлари ёнида) турдим.