قَالَ ابْنُ عُمَرَ انْطَلَقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ يَأْتِيَانِ النَّخْلَ الَّذِي فِيهِ ابْنُ صَيَّادٍ، حَتَّى إِذَا دَخَلَ النَّخْلَ طَفِقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ وَهْوَ يَخْتِلُ ابْنَ صَيَّادٍ أَنْ يَسْمَعَ مِنِ ابْنِ صَيَّادٍ شَيْئًا قَبْلَ أَنْ يَرَاهُ، وَابْنُ صَيَّادٍ مُضْطَجِعٌ عَلَى فِرَاشِهِ فِي قَطِيفَةٍ لَهُ فِيهَا رَمْزَةٌ، فَرَأَتْ أُمُّ ابْنِ صَيَّادٍ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ، فَقَالَتْ لاِبْنِ صَيَّادٍ أَىْ صَافِ ـ وَهْوَ اسْمُهُ ـ فَثَارَ ابْنُ صَيَّادٍ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَوْ تَرَكَتْهُ بَيَّنَ ". وَقَالَ سَالِمٌ قَالَ ابْنُ عُمَرَ ثُمَّ قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي النَّاسِ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ، ثُمَّ ذَكَرَ الدَّجَّالَ فَقَالَ " إِنِّي أُنْذِرُكُمُوهُ، وَمَا مِنْ نَبِيٍّ إِلاَّ قَدْ أَنْذَرَهُ قَوْمَهُ، لَقَدْ أَنْذَرَهُ نُوحٌ قَوْمَهُ، وَلَكِنْ سَأَقُولُ لَكُمْ فِيهِ قَوْلاً لَمْ يَقُلْهُ نَبِيٌّ لِقَوْمِهِ، تَعْلَمُونَ أَنَّهُ أَعْوَرُ وَأَنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِأَعْوَرَ ".
Ибн Умар деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ва Убайй ибн Каъб Ибн Сайёд бўлган хурмозорга (қараб) жўнадилар. Хурмозорга киргач, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — Ибн Сайёдни кўришидан олдин ундан бирор нарса эшитиш учун (сездирмай) — хурмо таналари билан тўсиниб (яшириниб) борди. Ибн Сайёд ўз тўшагида қатифа (гилам)да ётган, ундан ғўнғирлаш (овоз) чиқар эди. Ибн Сайёднинг онаси Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни хурмо таналари билан тўсиниб келаётганини кўрди ва Ибн Сайёдга: «Эй Соф» — бу унинг исми — деди. Шунда Ибн Сайёд сапчиб турди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Агар уни (онаси) қўйганида, (иш) очиқ бўларди (у нима эканини кўрсатарди)», деди. Солим деди: Ибн Умар деди: Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам одамлар орасида туриб, Аллаҳга лойиқ ҳамд айтди, кейин Дажжолни эслаб деди: «Мен сизларни ундан огоҳлантираман. Ҳар бир пайғамбар ўз қавмини ундан огоҳлантирган, Нуҳ ҳам қавмини огоҳлантирган. Лекин мен сизларга у ҳақида шундай бир сўз айтаманки, уни бирон пайғамбар ўз қавмига айтмаган: билингки, у кўр (бир кўзли), Аллаҳ эса кўр эмас».