حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه أَنَّهُ أَقْبَلَ هُوَ وَأَبُو طَلْحَةَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم صَفِيَّةُ مُرْدِفَهَا عَلَى رَاحِلَتِهِ، فَلَمَّا كَانُوا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ عَثَرَتِ النَّاقَةُ، فَصُرِعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَالْمَرْأَةُ، وَإِنَّ أَبَا طَلْحَةَ ـ قَالَ أَحْسِبُ قَالَ ـ اقْتَحَمَ عَنْ بَعِيرِهِ فَأَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ جَعَلَنِي اللَّهُ فِدَاءَكَ، هَلْ أَصَابَكَ مِنْ شَىْءٍ قَالَ " لاَ، وَلَكِنْ عَلَيْكَ بِالْمَرْأَةِ ". فَأَلْقَى أَبُو طَلْحَةَ ثَوْبَهُ عَلَى وَجْهِهِ، فَقَصَدَ قَصْدَهَا فَأَلْقَى ثَوْبَهُ عَلَيْهَا، فَقَامَتِ الْمَرْأَةُ، فَشَدَّ لَهُمَا عَلَى رَاحِلَتِهِمَا فَرَكِبَا، فَسَارُوا حَتَّى إِذَا كَانُوا بِظَهْرِ الْمَدِينَةِ ـ أَوْ قَالَ أَشْرَفُوا عَلَى الْمَدِينَةِ ـ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " آيِبُونَ تَائِبُونَ عَابِدُونَ لِرَبِّنَا حَامِدُونَ ". فَلَمْ يَزَلْ يَقُولُهَا حَتَّى دَخَلَ الْمَدِينَةَ.
Абу Маъмар бизга айтди, Абдулворис бизга айтди, у деди: Яҳё ибн Абу Исъҳоқ менга айтди, Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан, у деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Усфондан қайтишида (сафарда) эдик, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уловида эди, Сафийя бинт Ҳуяйни ортига мингаштирган эди. Унинг туяси қоқилиб кетди, иккаласи (Набий ва Сафийя) йиқилди. Абу Талҳа (отидан) сапчиб тушиб: «Эй Расулуллаҳ, Аллаҳ мени сенга фидо қилсин (сен омонмисан)?», деди. У: «Аёлга (қара)», деди. (Абу Талҳа) бир кийимни юзига (парда қилиб) бурди ва унинг олдига келди, кийимни унинг устига ташлади, иккаласига уловларини тузатиб берди, улар миндилар. Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни ўраб олдик. Мадинага (яқинлашиб) қараганимизда, у: «(Биз) қайтгувчилармиз, тавба қилгувчилармиз, ибодат қилгувчилармиз, Раббимизга ҳамд айтгувчилармиз», деди. У буни Мадинага киргунича айтаверди.