حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّهُ أَقْبَلَ هُوَ وَأَبُو طَلْحَةَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم صَفِيَّةُ، مُرْدِفَهَا عَلَى رَاحِلَتِهِ، فَلَمَّا كَانُوا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ عَثَرَتِ النَّاقَةُ، فَصُرِعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَالْمَرْأَةُ، وَأَنَّ أَبَا طَلْحَةَ ـ قَالَ أَحْسِبُ ـ اقْتَحَمَ عَنْ بَعِيرِهِ، فَأَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ جَعَلَنِي اللَّهُ فِدَاكَ، هَلْ أَصَابَكَ مِنْ شَىْءٍ. قَالَ " لاَ وَلَكِنْ عَلَيْكَ بِالْمَرْأَةِ ". فَأَلْقَى أَبُو طَلْحَةَ ثَوْبَهُ عَلَى وَجْهِهِ فَقَصَدَ قَصْدَهَا، فَأَلْقَى ثَوْبَهُ عَلَيْهَا فَقَامَتِ الْمَرْأَةُ، فَشَدَّ لَهُمَا عَلَى رَاحِلَتِهِمَا فَرَكِبَا، فَسَارُوا حَتَّى إِذَا كَانُوا بِظَهْرِ الْمَدِينَةِ ـ أَوْ قَالَ أَشْرَفُوا عَلَى الْمَدِينَةِ ـ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " آيِبُونَ تَائِبُونَ، عَابِدُونَ لِرَبِّنَا حَامِدُونَ ". فَلَمْ يَزَلْ يَقُولُهَا حَتَّى دَخَلَ الْمَدِينَةَ.
Али ибн Абдуллаҳ, Бишр ибнул Муфаззалдан: Бизга Яҳё ибн Абу Ишоқ, у Анас ибн Моликдан ривоят қилади: У ва Абу Талҳа Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга (йўлга) чиқдилар, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга Сафийя — у киши уни ўз уловларига ортларига миндирган ҳолда — бор эди. Йўлнинг бир жойига етганларида, туя қоқилди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ва аёл (Сафийя) йиқилдилар. Абу Талҳа — ўйлайманки — туясидан сапчиб (сакраб) тушди ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: Эй Аллаҳнинг Набийси, Аллаҳ мени сенга фидо қилсин, сенга бирор нарса (зарар) етдими? деди. У: «Йўқ, лекин сен аёлни (қутқар)» дедилар. Абу Талҳа ўз кийимини юзига ташлади ва унинг (Сафийянинг) томонига қараб борди, кийимини унинг устига ташлади, аёл турди. Сўнг улар икковига уловларини маҳкамлади, улар миндилар. Улар юрдилар, то Мадина яқинида бўлганларида — ёки: Мадинага кўриниб (яқин) бўлганларида — Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Қайтувчилар, тавба қилувчилар, Роббимизга ибодат қилувчилар, ҳамд айтувчилар(миз)» дедилар ва уни Мадинага киргунларигача такрорлаб турдилар.