حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي الأَسْوَدِ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ كَانَ الرَّجُلُ يَجْعَلُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم النَّخَلاَتِ حَتَّى افْتَتَحَ قُرَيْظَةَ وَالنَّضِيرَ، فَكَانَ بَعْدَ ذَلِكَ يَرُدُّ عَلَيْهِمْ.
Абдуллаҳ ибн Абул-Асвад бизга айтди, Муътамир бизга айтди, отасидан, у деди: Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан эшитдим, у дер эди: Киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга (вақтинча фойдаланиш учун) бир неча хурмо дарахтини берар эди, токи (Набий) Қурайза ва Назирни фатҳ қилди; шундан кейин у уларга (эгаларига дарахтларни) қайтарар эди.