حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ، قَالَ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا مَنْصُورٌ، عَنْ أُمِّهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ امْرَأَةً، مِنَ الأَنْصَارِ قَالَتْ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم كَيْفَ أَغْتَسِلُ مِنَ الْمَحِيضِ قَالَ " خُذِي فِرْصَةً مُمَسَّكَةً، فَتَوَضَّئِي ثَلاَثًا ". ثُمَّ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم اسْتَحْيَا فَأَعْرَضَ بِوَجْهِهِ أَوْ قَالَ " تَوَضَّئِي بِهَا " فَأَخَذْتُهَا فَجَذَبْتُهَا فَأَخْبَرْتُهَا بِمَا يُرِيدُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم.
Бизга Муслим ривоят қилди, у деди: бизга Вуҳайб ривоят қилди, бизга Мансур, онасидан, у Оишадан ривоят қилдики, ансорлардан бир аёл Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: «Ҳайздан қандай ғусл қиламан?» деди. У: «Мушк (суртилган) бир парча (пахта) олиб, уч марта таҳорат қил,» дедилар. Сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уялиб, юзларини четга бурдилар — ёки: «у билан таҳорат қил» дедилар. Шунда мен уни (аёлни) олиб, ўзимга тортдим ва унга Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хоҳлаган (нарса)ни айтдим.