حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ، حَدَّثَنَا ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، أَنَّ عَائِشَةَ، قَالَتْ أَهْلَلْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ، فَكُنْتُ مِمَّنْ تَمَتَّعَ، وَلَمْ يَسُقِ الْهَدْىَ، فَزَعَمَتْ أَنَّهَا حَاضَتْ، وَلَمْ تَطْهُرْ حَتَّى دَخَلَتْ لَيْلَةُ عَرَفَةَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، هَذِهِ لَيْلَةُ عَرَفَةَ، وَإِنَّمَا كُنْتُ تَمَتَّعْتُ بِعُمْرَةٍ. فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " انْقُضِي رَأْسَكِ، وَامْتَشِطِي، وَأَمْسِكِي عَنْ عُمْرَتِكِ ". فَفَعَلْتُ، فَلَمَّا قَضَيْتُ الْحَجَّ أَمَرَ عَبْدَ الرَّحْمَنِ لَيْلَةَ الْحَصْبَةِ فَأَعْمَرَنِي مِنَ التَّنْعِيمِ مَكَانَ عُمْرَتِي الَّتِي نَسَكْتُ.
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Иброҳим ривоят қилди, бизга Ибн Шиҳоб, Урвадан ривоят қилдики, Оиша деди: Мен Видолашув ҳажжида Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга иҳром бошладим. Мен таматтуъ қилганлардан (умра билан бошлаб) эдим ва ҳадий (қурбонлик) ҳайдаб келмаган эдим. У (Оиша) гумон қилдики, у ҳайз кўрди ва Арафа кечаси киргунча пок бўлмади. У: «Эй Расулуллаҳ, бу — Арафа кечаси, мен эса фақат умра билан таматтуъ қилган эдим,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Бошингни еч, таран ва умрангни тўхтат (қолдир),» дедилар. Мен шундай қилдим. Ҳажни адо қилганимда, у киши Ҳасба кечаси Абдурраҳмонга буюриб, у мени нуск қилган умрамнинг ўрнига Танъимдан умра қилдирди.