حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْعَلاَءِ بْنِ زَبْرٍ، قَالَ سَمِعْتُ بُسْرَ بْنَ عُبَيْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا إِدْرِيسَ، قَالَ سَمِعْتُ عَوْفَ بْنَ مَالِكٍ، قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ، وَهْوَ فِي قُبَّةٍ مِنْ أَدَمٍ فَقَالَ " اعْدُدْ سِتًّا بَيْنَ يَدَىِ السَّاعَةِ، مَوْتِي، ثُمَّ فَتْحُ بَيْتِ الْمَقْدِسِ، ثُمَّ مُوتَانٌ يَأْخُذُ فِيكُمْ كَقُعَاصِ الْغَنَمِ، ثُمَّ اسْتِفَاضَةُ الْمَالِ حَتَّى يُعْطَى الرَّجُلُ مِائَةَ دِينَارٍ فَيَظَلُّ سَاخِطًا، ثُمَّ فِتْنَةٌ لاَ يَبْقَى بَيْتٌ مِنَ الْعَرَبِ إِلاَّ دَخَلَتْهُ، ثُمَّ هُدْنَةٌ تَكُونُ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ بَنِي الأَصْفَرِ فَيَغْدِرُونَ، فَيَأْتُونَكُمْ تَحْتَ ثَمَانِينَ غَايَةً، تَحْتَ كُلِّ غَايَةٍ اثْنَا عَشَرَ أَلْفًا ".
Ҳумайдий бизга айтди, Валид ибн Муслим бизга айтди, Абдуллаҳ ибнул-Ало ибн Забр бизга айтди, у деди: Буср ибн Убайдуллаҳни эшитдим, у Абу Идрисни эшитди, у деди: Авф ибн Моликни эшитдим, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига Табук ғазотида келдим, у чарм чодирда эди. У: «Қиёмат олдидан олтита (нарса)ни санаб ол: менинг ўлимим, сўнг Байтул-Мақдиснинг фатҳи, сўнг сизларни қўй вабоси каби (қириб) оладиган ўлат (вабо), сўнг молнинг (шунчалик) кўпайишики, ҳатто бир кишига юз динор берилса, у (озлигидан) ғазабнок бўлиб қолади; сўнг араблардан бирор уй қолмайдики, унга кирмаган бир фитна; сўнг сизлар билан Банул-Асфар (румликлар) ўртасида бўладиган бир сулҳ — улар хиёнат қиладилар ва сизлар устингизга саксон байроқ остида — ҳар бир байроқ остида ўн икки минг (аскар) билан — келадилар», деди.