حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ ذَرٍّ، عَنِ ابْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ شَهِدْتُ عُمَرَ فَقَالَ لَهُ عَمَّارٌ. وَسَاقَ الْحَدِيثَ.
Бизга Муслим ривоят қилди, бизга Шуъба, ал-Ҳакамдан, у Заррдан, у Ибн Абдурраҳмондан, у Абдурраҳмондан ривоят қилди, у деди: Мен Умарга ҳозир бўлдим; Аммор унга (гапирди) ва (ривоятчи) ҳадисни (юқоридагидек) келтирди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Мен у билан турдим ва Умарнинг олдига бориб, гувоҳлик бердим.
Мен ҳайитда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам, Абу Бакр, Умар ва Усмон розияллаҳу анҳум билан ҳозир бўлдим, уларнинг ҳаммаси хутбадан олдин намоз ўқир эдилар.
Мен Умарни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг минбарида (хутба қилаётганини) эшитдим.
Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни — эҳром боғламасдан олдин — ўзим қодир бўлган энг яхши (атир) билан атир суртар эдим, кейин у эҳром боғлар эди.
Гувоҳлик бераманки, мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга ийдда ҳозир бўлдим. У хутбадан олдин намозни бошладилар, сўнг хутба қилдилар.
Мен Ибн Умардан лиъон ҳақида сўрадим — сўнг у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан унга ўхшашини зикр қилди.