حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهُ سَمِعَ مُعَاوِيَةَ بْنَ أَبِي سُفْيَانَ،، عَامَ حَجَّ عَلَى الْمِنْبَرِ، فَتَنَاوَلَ قُصَّةً مِنْ شَعَرٍ وَكَانَتْ فِي يَدَىْ حَرَسِيٍّ فَقَالَ يَا أَهْلَ الْمَدِينَةِ، أَيْنَ عُلَمَاؤُكُمْ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَنْهَى عَنْ مِثْلِ هَذِهِ، وَيَقُولُ " إِنَّمَا هَلَكَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ حِينَ اتَّخَذَهَا نِسَاؤُهُمْ ".
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди, Моликдан, Ибн Шиҳобдан, Ҳумайд ибн Абдураҳмондан: У Муовия ибн Абу Суфённи ҳаж қилган йили минбарда (эшитди); у соч тутамини олди — у (соч) бир қоровулнинг қўлларида эди — ва: «Эй Мадина аҳли, олимларингиз қаерда? Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг мана шунга ўхшашдан қайтарганини эшитдим ва: ‹Бани Исроил — уларнинг аёллари уни (соч уламани) қабул қилган(да) — фақат шу сабабли ҳалок бўлдилар›, деганини (эшитдим)», деди.