حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ تَلِيدٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " بَيْنَمَا كَلْبٌ يُطِيفُ بِرَكِيَّةٍ كَادَ يَقْتُلُهُ الْعَطَشُ، إِذْ رَأَتْهُ بَغِيٌّ مِنْ بَغَايَا بَنِي إِسْرَائِيلَ، فَنَزَعَتْ مُوقَهَا فَسَقَتْهُ، فَغُفِرَ لَهَا بِهِ ".
Саъид ибн Талид бизга айтди, Ибн Ваҳб бизга айтди, у деди: Жарир ибн Ҳозим менга хабар берди, Айюбдан, Муҳаммад ибн Сийриндан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Бир ит қудуқ атрофида айланиб юрар, уни чанқоқ ўлдирай деб қолган эди. Шу пайт уни Бани Исроилнинг фоҳишаларидан бир фоҳиша кўриб қолди ва ўз маҳсиини (этигини) ечиб, унга сув тортди (берган); шу сабабли унга мағфират қилинди».