حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ، يَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مِنْ هَا هُنَا جَاءَتِ الْفِتَنُ نَحْوَ الْمَشْرِقِ، وَالْجَفَاءُ وَغِلَظُ الْقُلُوبِ فِي الْفَدَّادِينَ أَهْلِ الْوَبَرِ عِنْدَ أُصُولِ أَذْنَابِ الإِبِلِ، وَالْبَقَرِ فِي رَبِيعَةَ وَمُضَرَ ".
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Суфён бизга айтди, Исмоилдан, Қайсдан, Абу Масъуддан — уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етказиб — у деди: «Фитналар мана шу ердан — шарқ томондан келди; жафо (қаттиқдиллик) ва қалб ғилзати (қаттиқлиги) — Рабиа ва Музарда, туя ва сигир думлари тубида (яшовчи) чодир (жун) аҳли — фаддодинлардадир».