حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ، قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ، يُحَدِّثُ حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ تَبُوكَ، قَالَ فَلَمَّا سَلَّمْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ يَبْرُقُ وَجْهُهُ مِنَ السُّرُورِ، وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا سُرَّ اسْتَنَارَ وَجْهُهُ، حَتَّى كَأَنَّهُ قِطْعَةُ قَمَرٍ، وَكُنَّا نَعْرِفُ ذَلِكَ مِنْهُ.
Яҳё ибн Букайр бизга айтди, Лайс бизга айтди, Уқайлдан, Ибн Шиҳобдан, Абдураҳмон ибн Абдуллаҳ ибн Каъбдан: Абдуллаҳ ибн Каъб деди: Мен Каъб ибн Моликни — у Табукдан ортда қолганини (ҳикоя қилганида) — эшитдим, у деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга салом берганимда, унинг юзи хурсандликдан порлар эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам хурсанд бўлганида, юзи нурланар, ҳатто гўё бир бўлак ой (каби) бўлар эди; биз буни ундан (шу аломатдан) танир эдик.