حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُعَاذٌ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ قَتَادَةَ، حَدَّثَنَا أَنَسٌ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَجُلَيْنِ، مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم خَرَجَا مِنْ عِنْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي لَيْلَةٍ مُظْلِمَةٍ وَمَعَهُمَا مِثْلُ الْمِصْبَاحَيْنِ، يُضِيآنِ بَيْنَ أَيْدِيهِمَا، فَلَمَّا افْتَرَقَا صَارَ مَعَ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا وَاحِدٌ حَتَّى أَتَى أَهْلَهُ.
Муҳаммад ибнул-Мусанна менга айтди, Муоз бизга айтди, у деди: Отам менга айтди, Қатодадан, Анас розияллаҳу анҳу бизга айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларидан икки киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдидан зулмат бир кечада чиқди, улар билан икки чироқдек (нур) бор эди — улар иккаласинин олдидан (йўлни) ёритар эди. Улар иккига ажралганларида, уларнинг ҳар бири билан биртадан (нур) бўлиб қолди, токи ўз аҳлига етиб борди.