3615-ҳадисСунани Абу Довуд · Қазолик китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، بِمَعْنَى إِسْنَادِهِ أَنَّ رَجُلَيْنِ، ادَّعَيَا بَعِيرًا عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَبَعَثَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا شَاهِدَيْنِ فَقَسَمَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَهُمَا نِصْفَيْنِ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Ҳажжож ибн Минҳол ривоят қилди, бизга Ҳаммом ривоят қилди, у Қатодадан унинг исноди маъноси билан ривоят қилдики, икки киши Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида бир туя ҳақида даъволашдилар. Уларнинг ҳар бири иккитадан гувоҳ келтирди. Шунда Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам уни улар иккиси ўртасида икки тенг бўлакка тақсимладилар.