حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ الْمَاجِشُونُ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " رَأَيْتُنِي دَخَلْتُ الْجَنَّةَ، فَإِذَا أَنَا بِالرُّمَيْصَاءِ امْرَأَةِ أَبِي طَلْحَةَ وَسَمِعْتُ خَشَفَةً، فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالَ هَذَا بِلاَلٌ. وَرَأَيْتُ قَصْرًا بِفِنَائِهِ جَارِيَةٌ، فَقُلْتُ لِمَنْ هَذَا فَقَالَ لِعُمَرَ. فَأَرَدْتُ أَنْ أَدْخُلَهُ فَأَنْظُرَ إِلَيْهِ، فَذَكَرْتُ غَيْرَتَكَ ". فَقَالَ عُمَرُ بِأُمِّي وَأَبِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَعَلَيْكَ أَغَارُ
Ҳажжож ибн Минҳол бизга айтди, Абдулазиз Можишун бизга айтди, Муҳаммад ибнул-Мункадир бизга айтди, Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумодан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Мен ўзимни жаннатга кирган ҳолда кўрдим, бирдан мен Абу Талҳанин хотини Румайсони (кўрдим) ва бир оёқ товушини эшитдим. Мен: ‹Бу ким?›, дедим. У (малоика): ‹Бу Билол›, деди. Ва мен бир қаср кўрдим, унинг ҳовлисида бир чўри (аёл) бор эди. Мен: ‹Бу кимники?›, дедим. У: ‹Умарники›, деди. Мен унга кириб, унга қарамоқчи бўлдим, лекин сенинг рашкингни эсладим». Шунда Умар: «Онам-отам (сенга фидо бўлсин), эй Расулуллаҳ, мен сенга рашк қиламанми?!», деди.