حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْجَعْدِ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنِ ابْنِ سِيرِينَ، عَنْ عَبِيدَةَ، عَنْ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ اقْضُوا كَمَا كُنْتُمْ تَقْضُونَ، فَإِنِّي أَكْرَهُ الاِخْتِلاَفَ حَتَّى يَكُونَ لِلنَّاسِ جَمَاعَةٌ، أَوْ أَمُوتَ كَمَا مَاتَ أَصْحَابِي. فَكَانَ ابْنُ سِيرِينَ يَرَى أَنَّ عَامَّةَ مَا يُرْوَى عَلَى عَلِيٍّ الْكَذِبُ.
Али ибнул-Жаъд бизга айтди, Шуъба бизга хабар берди, Айюбдан, Ибн Сийриндан, Абийдадан, Али розияллаҳу анҳудан, у деди: Сиз (аввал) қандай ҳукм қилар эдингиз, шундай ҳукм қилинглар; чунки мен ихтилофни (фирқаланишни) ёмон кўраман, токи одамларга бир жамоа бўлса, ёки мен шерикларим ўлгандек ўлсам. Ибн Сийрин: Али номидан ривоят қилинган (гаплар)нинг умуми (кўпроғи) ёлғон, деб (қарар) эди.