حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ، - وَاللَّفْظُ لإِسْحَاقَ - قَالَ عَبَّاسٌ حَدَّثَنَا وَقَالَ، إِسْحَاقُ أَخْبَرَنَا - أَبُو بَكْرٍ الْحَنَفِيُّ، حَدَّثَنَا بُكَيْرُ بْنُ مِسْمَارٍ، حَدَّثَنِي عَامِرُ بْنُ سَعْدٍ، قَالَ كَانَ سَعْدُ بْنُ أَبِي وَقَّاصٍ فِي إِبِلِهِ فَجَاءَهُ ابْنُهُ عُمَرُ فَلَمَّا رَآهُ سَعْدٌ قَالَ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ شَرِّ هَذَا الرَّاكِبِ فَنَزَلَ فَقَالَ لَهُ أَنَزَلْتَ فِي إِبِلِكَ وَغَنَمِكَ وَتَرَكْتَ النَّاسَ يَتَنَازَعُونَ الْمُلْكَ بَيْنَهُمْ فَضَرَبَ سَعْدٌ فِي صَدْرِهِ فَقَالَ اسْكُتْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْعَبْدَ التَّقِيَّ الْغَنِيَّ الْخَفِيَّ " .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим ва Аббос ибн Абдулазим — лафз Ишоқники — ривоят қилди, Аббос: бизга ривоят қилди, деди ва Ишоқ: бизга хабар берди, деди — Абу Бакр ал-Ҳанафий, бизга Букайр ибн Мисмор ривоят қилди, менга Омир ибн Саъд ривоят қилди, у деди: Саъд ибн Абу Ваққос ўз туяларининг ёнида эди. Шунда унинг олдига ўғли Умар келди. Саъд уни кўрганда: «Аллаҳдан бу отлиқнинг ёмонлигидан паноҳ сўрайман», деди. (Умар) тушди ва унга: «Сен одамлар ўрталарида ҳокимият (мулк) учун талашаётганларини қолдириб, туяларинг ва қўйларинг ёнида ўтириб олдингми?» деди. Шунда Саъд унинг кўкрагига уриб: «Жим бўл! Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деяётганларини эшитдим: «Албатта, Аллаҳ тақводор, бебож (бой-қаноатли) ва кўзга кўринмайдиган (машҳурликни истамайдиган) бандани яхши кўради»», деди.