وَقَالَ نُعَيْمٌ عَنِ ابْنِ الْمُبَارَكِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي مَوْلًى، لأُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ. أَنَّ الْحَجَّاجَ بْنَ أَيْمَنَ ابْنِ أُمِّ أَيْمَنَ،، وَكَانَ، أَيْمَنُ ابْنُ أُمِّ أَيْمَنَ أَخَا أُسَامَةَ لأُمِّهِ، وَهْوَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ، فَرَآهُ ابْنُ عُمَرَ لَمْ يُتِمَّ رُكُوعَهُ وَلاَ سُجُودَهُ فَقَالَ أَعِدْ.
Нуъайм Ибнул-Муборакдан (ривоят қилиб) деди: Маъмар бизга хабар берди, Зуҳрийдан, менга Усома ибн Зайднинг бир мавлоси (озод қилинган қули) хабар берди: Ҳажжож ибн Айман ибн Умму Айман — Айман ибн Умму Айман эса Усоманин онадан (бир) акаси эди, у Ансордан бир киши эди — уни Ибн Умар рукуъини ҳам, саждасини ҳам тўлиқ қилмаган ҳолда кўрди ва: «Қайтариб (ўқи)», деди.