قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ وَحَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ نَمِرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، حَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ، مَوْلَى أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ أَنَّهُ بَيْنَمَا هُوَ مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ إِذْ دَخَلَ الْحَجَّاجُ بْنُ أَيْمَنَ فَلَمْ يُتِمَّ رُكُوعَهُ وَلاَ سُجُودَهُ، فَقَالَ أَعِدْ. فَلَمَّا وَلَّى قَالَ لِي ابْنُ عُمَرَ مَنْ هَذَا قُلْتُ الْحَجَّاجُ بْنُ أَيْمَنَ ابْنِ أُمِّ أَيْمَنَ. فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ لَوْ رَأَى هَذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لأَحَبَّهُ، فَذَكَرَ حُبَّهُ وَمَا وَلَدَتْهُ أُمُّ أَيْمَنَ. قَالَ وَحَدَّثَنِي بَعْضُ أَصْحَابِي عَنْ سُلَيْمَانَ وَكَانَتْ حَاضِنَةَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Абу Абдуллаҳ деди: Менга Сулаймон ибн Абдураҳмон (ҳам) айтди, Валид бизга айтди, Абдураҳмон ибн Намир бизга айтди, Зуҳрийдан, менга Ҳармала — Усома ибн Зайднинг мавлоси — айтди: У Абдуллаҳ ибн Умар билан (турган) пайтда, Ҳажжож ибн Айман кирди ва рукуъини ҳам, саждасини ҳам тўлиқ қилмади. (Ибн Умар): «Қайтариб (ўқи)», деди. У (Ҳажжож) ўгирилганида, Ибн Умар менга: «Бу ким?», деди. Мен: «Ҳажжож ибн Айман ибн Умму Айман», дедим. Ибн Умар: «Агар буни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам кўрганида, албатта уни севар эди», деди ва унинг (Умму Айман оиласига бўлган) муҳаббатини ва Умму Айман туққан (фарзандлар)ни зикр қилди. (Рови) деди: Менга баъзи шерикларим Сулаймондан (ривоят қилиб) айтди: У (Умму Айман) Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг энагаси (парваришловчиси) эди.