قَالَ وَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ، فِي الْجَاهِلِيَّةِ اسْقِنَا كَأْسًا دِهَاقًا.
(Икрима) деди: Ибн Аббос: «Отамни жоҳилиятда: ‹Бизга бир тўла қадаҳ (каъсан диҳоқа) ичир› деганини эшитдим», деди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
отасидан, бобосидан, у деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга тўрғай (ҳубаро) гўштини едим.
Мен Авс (розияллаҳу анҳу)нинг: Биз бир чодирда турганимизда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ёнимизга кириб келдилар, деганини эшитдим,
Мен Алидан эшитдим, у: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга (қурбонлик ҳайвонининг) кўз ва қулоғини синчиклаб текширишимизни буюрдилар, дер эди,
Мен Расулуллаҳни соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Қўшиқ қалбда мунофиқликни ўстиради›, деганини эшитдим
бизга отам, Ҳафс ибн Ғиёс ва Вакиъ Ҳишомдан, у Фотимадан, у Асмодан ривоят қилдилар, у деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида бир отни сўйдик ва уни едик.
Мен рукуъ қилдим ва қўлларимни (жам қилиб тиззаларим орасига) қўйдим. Шунда отам: «Бу биз қилар бўлган бир нарса эди, сўнг биз (қўлларимизни) тиззаларга кўтардик,