حَدَّثَنَا مَحْمُودٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ ابْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ أَبَا طَالِبٍ، لَمَّا حَضَرَتْهُ الْوَفَاةُ دَخَلَ عَلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَهُ أَبُو جَهْلٍ فَقَالَ " أَىْ عَمِّ، قُلْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. كَلِمَةً أُحَاجُّ لَكَ بِهَا عِنْدَ اللَّهِ ". فَقَالَ أَبُو جَهْلٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ يَا أَبَا طَالِبٍ، تَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَلَمْ يَزَالاَ يُكَلِّمَانِهِ حَتَّى قَالَ آخِرَ شَىْءٍ كَلَّمَهُمْ بِهِ عَلَى مِلَّةِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ مَا لَمْ أُنْهَ عَنْهُ ". فَنَزَلَتْ {مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كَانُوا أُولِي قُرْبَى مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ} وَنَزَلَتْ {إِنَّكَ لاَ تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ}
Маҳмуд бизга айтди, Абдураззоқ бизга айтди, Маъмар бизга хабар берди, Зуҳрийдан, Ибнул-Мусайябдан, отасидан: Абу Толибга ўлим етганида, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг олдига кирди, унинг ёнида Абу Жаҳл бор эди. У: «Эй амаки, ‹Ла илаҳа иллаллаҳ› деб айт — бир калимаки, мен у билан сен учун Аллаҳ ҳузурида ҳужжат (далил) келтираман», деди. Абу Жаҳл ва Абдуллаҳ ибн Абу Умайя: «Эй Абу Толиб, сен Абдулмутталибнинг миллатидан (дийнидан) юз ўгирасанми?», дедилар. Улар унга гапираверди, токи у уларга айтган охирги нарса: «Абдулмутталибнинг миллати устида (ман)», (бўлди). Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мен албатта сен учун истиғфор сўрайман, модомики ундан қайтарилмаган бўлсам», деди. Шунда: {Набийга ва иймон келтирганларга — гарчи қариндош бўлсалар ҳам — мушриклар учун, уларнинг дўзах эгалари эканлиги уларга аён бўлгандан кейин — истиғфор сўраш (дуруст) бўлмайди} (оят) нозил бўлди; ва: {Албатта сен ўзинг севган кишини ҳидоят қила олмайсан} (ояти) нозил бўлди.