حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ سُفْيَانَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا الْعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَا أَغْنَيْتَ عَنْ عَمِّكَ فَإِنَّهُ كَانَ يَحُوطُكَ وَيَغْضَبُ لَكَ. قَالَ " هُوَ فِي ضَحْضَاحٍ مِنْ نَارٍ، وَلَوْلاَ أَنَا لَكَانَ فِي الدَّرَكِ الأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ ".
Мусаддад бизга айтди, Яҳё бизга айтди, Суфёндан, Абдулмалик бизга айтди, Абдуллаҳ ибнул-Ҳорис бизга айтди, Аббос ибн Абдулмутталиб розияллаҳу анҳу бизга айтди: У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга: «Сен амакинг(Абу Толиб)дан нима(ли ёрдам) бера олдинг? Чунки у сени ҳимоя қилар ва сен учун ғазабланар эди», деди. У: «У ўтдан (саёз) бир тўпиқбўй (жой)дадир; агар мен бўлмаганимда, у (жаҳаннамнинг) энг тубидаги табақасида бўлар эди», деди.