حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، سَمِعَ أَبَا الْمِنْهَالِ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ مُطْعِمٍ، قَالَ بَاعَ شَرِيكٌ لِي دَرَاهِمَ فِي السُّوقِ نَسِيئَةً فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ أَيَصْلُحُ هَذَا فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ، وَاللَّهِ لَقَدْ بِعْتُهَا فِي السُّوقِ فَمَا عَابَهُ أَحَدٌ، فَسَأَلْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ فَقَالَ قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ نَتَبَايَعُ هَذَا الْبَيْعَ، فَقَالَ " مَا كَانَ يَدًا بِيَدٍ فَلَيْسَ بِهِ بَأْسٌ، وَمَا كَانَ نَسِيئَةً فَلاَ يَصْلُحُ ". وَالْقَ زَيْدَ بْنَ أَرْقَمَ فَاسْأَلْهُ فَإِنَّهُ كَانَ أَعْظَمَنَا تِجَارَةً، فَسَأَلْتُ زَيْدَ بْنَ أَرْقَمَ فَقَالَ مِثْلَهُ. وَقَالَ سُفْيَانُ مَرَّةً فَقَالَ قَدِمَ عَلَيْنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْمَدِينَةَ وَنَحْنُ نَتَبَايَعُ، وَقَالَ نَسِيئَةً إِلَى الْمَوْسِمِ أَوِ الْحَجِّ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Суфён бизга айтди, Амрдан: У Абул-Минҳол Абдураҳмон ибн Мутъимни эшитди, у деди: Менинг бир шеригим бозорда дирҳамларни насия (қарзга) сотди. Мен: «Субҳаналлаҳ, бу дурустми?», дедим. У: «Субҳаналлаҳ, Аллаҳга қасам, мен уни бозорда сотдим, ҳеч ким уни айбламади», деди. Мен Баро ибн Озибдан сўрадим. У: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам келди, биз мана бу савдони қилар эдик. У: ‹Қўлма-қўл бўлган (савдо)да зарари йўқ, насия бўлган (савдо) эса дуруст эмас›, деди. Ва Зайд ибн Арқамни учрат ва ундан сўра, чунки у бизнинг энг катта савдогаримиз эди», деди. Мен Зайд ибн Арқамдан сўрадим, у шунга ўхшашни айтди. Суфён бир марта: У деди: Бизнинг олдимизга Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Мадинага келди, биз савдоласчар эдик, деб айтди ва: «Мавсум ёки ҳаж(гача) насияга (қарзга)», деди.