حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ اسْتَقْبَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْكَعْبَةَ فَدَعَا عَلَى نَفَرٍ مِنْ قُرَيْشٍ، عَلَى شَيْبَةَ بْنِ رَبِيعَةَ، وَعُتْبَةَ بْنِ رَبِيعَةَ وَالْوَلِيدِ بْنِ عُتْبَةَ، وَأَبِي جَهْلِ بْنِ هِشَامٍ. فَأَشْهَدُ بِاللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُهُمْ صَرْعَى، قَدْ غَيَّرَتْهُمُ الشَّمْسُ، وَكَانَ يَوْمًا حَارًّا.
Амр ибн Холид менга айтди, Зуҳайр бизга айтди, Абу Исъҳоқ бизга айтди, Амр ибн Маймундан, Абдуллаҳ ибн Масъуд розияллаҳу анҳудан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Каъбага юзланди ва Қурайшдан бир неча кишига — Шайба ибн Робиа, Утба ибн Робиа, Валид ибн Утба ва Абу Жаҳл ибн Ҳишомга (қарши) — дуо қилди. Мен Аллаҳни гувоҳ қиламанки, мен уларни йиқилган (ўлик) ҳолда кўрдим, уларни қуёш ўзгартирган (чиритган) эди — иссиқ кун эди.