حَدَّثَنِي عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ ذُكِرَ عِنْدَ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ ابْنَ عُمَرَ رَفَعَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْمَيِّتَ يُعَذَّبُ فِي قَبْرِهِ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ ". فَقَالَتْ إِنَّمَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّهُ لَيُعَذَّبُ بِخَطِيئَتِهِ وَذَنْبِهِ، وَإِنَّ أَهْلَهُ لَيَبْكُونَ عَلَيْهِ الآنَ ". قَالَتْ وَذَاكَ مِثْلُ قَوْلِهِ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَامَ عَلَى الْقَلِيبِ وَفِيهِ قَتْلَى بَدْرٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ، فَقَالَ لَهُمْ مَا قَالَ إِنَّهُمْ لَيَسْمَعُونَ مَا أَقُولُ. إِنَّمَا قَالَ " إِنَّهُمُ الآنَ لَيَعْلَمُونَ أَنَّ مَا كُنْتُ أَقُولُ لَهُمْ حَقٌّ ". ثُمَّ قَرَأَتْ {إِنَّكَ لاَ تُسْمِعُ الْمَوْتَى} {وَمَا أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِي الْقُبُورِ} تَقُولُ حِينَ تَبَوَّءُوا مَقَاعِدَهُمْ مِنَ النَّارِ.
Убайд ибн Исмоил менга айтди, Абу Усома бизга айтди, Ҳишомдан, отасидан, у деди: Оиша розияллаҳу анҳонин олдида — Ибн Умар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга марфуъ қилиб (ривоят қилгани): «Албатта маййит ўз қабарида аҳлининг йиғиси (дод-войи) сабабли азобланади» (дегани) — зикр қилинди. У: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам фақат: ‹Албатта у ўз хато ва гуноҳи сабабли азобланади; унинг аҳли эса унга ҳозир йиғлашапди› деди», деди. (Оиша) деди: Бу унинг (бошқа) сўзи мисли(дир): Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қудуқ устида турди, унда мушриклардан Бадр (куни) ўлдирилганлар (жасади) бор эди ва уларга айтган нарсасини айтди: ‹Албатта улар мен айтаётган нарсани эшитадилар›. У фақат: ‹Албатта улар ҳозир мен уларга айтар (гапирар) бўлган нарсам ҳақ эканини биладилар› деди. Сўнг у (Оиша): {Албатта сен ўликларга эшиттира олмайсан} ва {Сен қабарлардагиларга эшиттирувчи эмассан} (оятларини) ўқиди — улар ўз ўринларини дўзахдан эгаллаган (жойлашган) пайтда (шундай) дейди (деб (таъбир қилди)).