حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ ذُكِرَ عِنْدَ عَائِشَةَ أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، يَرْفَعُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْمَيِّتَ يُعَذَّبُ فِي قَبْرِهِ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ " . فَقَالَتْ وَهَلَ إِنَّمَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّهُ لَيُعَذَّبُ بِخَطِيئَتِهِ أَوْ بِذَنْبِهِ وَإِنَّ أَهْلَهُ لَيَبْكُونَ عَلَيْهِ الآنَ " . وَذَاكَ مِثْلُ قَوْلِهِ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَامَ عَلَى الْقَلِيبِ يَوْمَ بَدْرٍ وَفِيهِ قَتْلَى بَدْرٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ فَقَالَ لَهُمْ مَا قَالَ " إِنَّهُمْ لَيَسْمَعُونَ مَا أَقُولُ " . وَقَدْ وَهَلَ إِنَّمَا قَالَ " إِنَّهُمْ لَيَعْلَمُونَ أَنَّ مَا كُنْتُ أَقُولُ لَهُمْ حَقٌّ " . ثُمَّ قَرَأَتْ { إِنَّكَ لاَ تُسْمِعُ الْمَوْتَى} { وَمَا أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِي الْقُبُورِ} يَقُولُ حِينَ تَبَوَّءُوا مَقَاعِدَهُمْ مِنَ النَّارِ .
Урва айтди: Оишанинг олдида зикр қилинди — Ибн Умар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: «Албатта ўлик аҳлининг унга йиғиси сабабли қабрида азобланади» (деганни) марфуъ қилади (деб). Бас у: «Адашди (ваҳм қилди)! Аслида Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹Албатта у ўз хатоси ёки гуноҳи сабабли азобланяпти; ва албатта унинг аҳли ҳозир унга йиғлаяпти› деди» деди. Бу — унинг (Ибн Умарнинг) сўзига ўхшайдики: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Бадр куни қудуқ (жасадлар ташланган) устида турди — унда Бадрдаги мушрик ўликлари бор эди — ва уларга айтганини айтди: «Албатта улар мен айтган(нарса)ни эшитяптилар». Ҳолбуки у (Ибн Умар) адашди; аслида у: «Албатта улар биляптиларки, мен уларга айтган(нарса) ҳақ эди» деган. Кейин у (Оиша): ‹Иннака ла тусмиъул-мавто (Сен ўликларга эшиттиролмайсан)› ва ‹Ва ма анта би-мусмиъин ман фил-қубур (Сен қабрлардагиларга эшиттирувчи эмассан)› (оятларини) ўқиди — улар дўзахдан ўз ўринларини эгаллаган пайтда (деб).