حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ أَبِي سُرَيْجٍ، أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ فِرَاسٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما أَنَّ أَبَاهُ، اسْتُشْهِدَ يَوْمَ أُحُدٍ وَتَرَكَ عَلَيْهِ دَيْنًا، وَتَرَكَ سِتَّ بَنَاتٍ، فَلَمَّا حَضَرَ جِذَاذُ النَّخْلِ قَالَ أَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ قَدْ عَلِمْتَ أَنَّ وَالِدِي قَدِ اسْتُشْهِدَ يَوْمَ أُحُدٍ، وَتَرَكَ دَيْنًا كَثِيرًا، وَإِنِّي أُحِبُّ أَنْ يَرَاكَ الْغُرَمَاءُ. فَقَالَ " اذْهَبْ فَبَيْدِرْ كُلَّ تَمْرٍ عَلَى نَاحِيَةٍ ". فَفَعَلْتُ ثُمَّ دَعَوْتُهُ، فَلَمَّا نَظَرُوا إِلَيْهِ كَأَنَّهُمْ أُغْرُوا بِي تِلْكَ السَّاعَةَ، فَلَمَّا رَأَى مَا يَصْنَعُونَ أَطَافَ حَوْلَ أَعْظَمِهَا بَيْدَرًا ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، ثُمَّ جَلَسَ عَلَيْهِ، ثُمَّ قَالَ " ادْعُ لَكَ أَصْحَابَكَ ". فَمَا زَالَ يَكِيلُ لَهُمْ حَتَّى أَدَّى اللَّهُ عَنْ وَالِدِي أَمَانَتَهُ، وَأَنَا أَرْضَى أَنْ يُؤَدِّيَ اللَّهُ أَمَانَةَ وَالِدِي، وَلاَ أَرْجِعَ إِلَى أَخَوَاتِي بِتَمْرَةٍ، فَسَلَّمَ اللَّهُ الْبَيَادِرَ كُلَّهَا وَحَتَّى إِنِّي أَنْظُرُ إِلَى الْبَيْدَرِ الَّذِي كَانَ عَلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم كَأَنَّهَا لَمْ تَنْقُصْ تَمْرَةً وَاحِدَةً.
Аҳмад ибн Абу Сурайж менга айтди, Убайдуллаҳ ибн Мусо бизга хабар берди, Шайбон бизга айтди, Фиросдан, Шаъбийдан, у деди: Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумо менга айтди: Отаси Уҳуд куни шаҳид бўлди ва ўз устида қарз ҳамда олти қиз қолдирди. Хурмо (узиб) териш (вақти) етганида, мен: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга келдим ва: «Сен биласанки, отам Уҳуд куни шаҳид бўлди ва кўп қарз қолдирди; мен қарздорлар сени кўришини хоҳлайман», дедим. У: «Бор ва ҳар хил (турдаги) хурмони алоҳида бир томонга уйма», деди. Мен шундай қилдим, сўнг уни чақирдим. Улар унга қараганида, гўё улар ўша соатда менга (қарши) қутқуланган (қаттиқлашган) эдилар (ҳақларини қаттиқ талаб қилдилар). У уларнинг нима қилаётганини кўрганида, уларнинг энг каттаси (уюми) атрофида уч марта айланди, сўнг унинг устига ўтирди, сўнг: «Шерикларингни (ишчиларингни) чақир», деди. У уларга ўлчаб (хурмо) бераверди, токи Аллаҳ отам (зиммаси)даги омонат(қарз)ни адо этди. Мен Аллаҳ отамнин омонатини адо этса ва сингилларимга бир (дона) хурмо (ҳам) қайтармасам (қолдирмасам) ҳам рози эдим. Шунда Аллаҳ барча уюмларни омон (бутун) қолдирди, ҳатто мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам устида ўтирган уюмга қараб турибман — гўё ундан бир (дона) хурмо ҳам камаймагандек (тўлиқ қолди).